عالمی را دارویی جز چشم را

حلقهاشان حلقه های موی تو

گر بهشتی نیست پس جادو چراست

آن دو چشم بلعجب بر روی تو

بی ضیا چشمست از داروی تو

تا دل ریش مرا دست غمت

بست همچون مهره بر بازوی تو