حلقهاشان حلقه های موی تو

چشم و دل ترست و گرم از عشق تو

کام و لب خشک ست و سرد از خوی تو

ای بسا خلقا که اندر بند کرد

گر بهشتی نیست پس جادو چراست

آن دو چشم بلعجب بر روی تو

عالمی را دارویی جز چشم را