ای بسا خلقا که اندر بند کرد

گیسه داری چون خم گیسوی تو

چشم و دل ترست و گرم از عشق تو

کام و لب خشک ست و سرد از خوی تو

حلقهاشان حلقه های موی تو

گر بهشتی نیست پس جادو چراست

آن دو چشم بلعجب بر روی تو