گر بهشتی نیست پس جادو چراست

کام و لب خشک ست و سرد از خوی تو

ای بسا خلقا که اندر بند کرد

حلقهاشان حلقه های موی تو

آن دو چشم بلعجب بر روی تو

عالمی را دارویی جز چشم را

بی ضیا چشمست از داروی تو