گاه بر کفر از دو زلف کافرش پتیاره ای

زین یکی شنگی بلایی فتنه ای شکر لبی

پای بازی سر زنی دردی کشی خونخواره ای

گه در ایمان از رخ ایمان فزایش حجتی

کی بدین کفر و بدین ایمان من تن در دهد

هر کرا باشد چنان زلف و چنان رخساره ای

هر زمان در زلف جان آویز او گر بنگری