هر زمان در زلف جان آویز او گر بنگری

گاه بر کفر از دو زلف کافرش پتیاره ای

کی بدین کفر و بدین ایمان من تن در دهد

هر کرا باشد چنان زلف و چنان رخساره ای

خون خلقی تازه یابی در خم هر تاره ای

هر زمان بینی ز شور زلف او برخاسته

در میان عاشقان آوازه آواره ای