آنکس که به سودای تو از خود نشود دور

می بینی و می پرسی ای خواجه کجایی

گفتی که چه می سازی بی صبر دل و جان

جانا چه توان ساخت بدین رخت و کیایی

سستست به کار خود چون بت به خدایی

از جمع غلامان تو حقا که درین شهر

یک بنده ترا نیست به مانند سنایی