بی آتش عشق تو که یابد

از پنجره های زندگانی

با فتنه زلف تو که بیند

یک لحظه ز عمر شادمانی

آب خضر و حیات جانی

لطف تو ببست جان و دل را

بر آخور چرب دوستکانی