آب خضر و حیات جانی

با فتنه زلف تو که بیند

یک لحظه ز عمر شادمانی

بی آتش عشق تو که یابد

لطف تو ببست جان و دل را

بر آخور چرب دوستکانی

عشق تو نشاند عقل و دین را