تیغ خویش از خون هر تر دامنی رنگین مکن

چون به دو کوکب کمند حلقه ها را خم زنی

بر سر آزادگان نه تاج گر گوهر نهی

بر سر سوداییان زن تیغ گر محکم زنی

تو چو رستم پیشه ای آن به که بر رستم زنی

در خرابات نهاد خود بر آسودست خلق

غمزه بر هم زن یکی تا خلق را بر هم زنی