ای نبیره قاضی با محمدت محمود، آنک

تا تو بر جایی و بادت تا به یوم الدین بقا

تا خمش باشد حسودت، زان که تا بر چرخ شمس

جلوه گر باشد، نباشد روزه بگشودن روا

بود چون تو پاک طبع و پاک دین و پارسا

دان که از فر تو و از دولت مسعود شاه

ملک دین شد با صیانت، کار دین شد با نوا