تا تو بر جایی و بادت تا به یوم الدین بقا

صد علی در کوی ما بیش ست با زیب و جمال

لیک یک تن را نخواند هیچ عاقل مرتضا

حاسدت روزه خموشی نذر کرد از عاجزی

تا خمش باشد حسودت، زان که تا بر چرخ شمس

جلوه گر باشد، نباشد روزه بگشودن روا

ای نبیره قاضی با محمدت محمود، آنک