لیک یک تن را نخواند هیچ عاقل مرتضا

از قلب مفتی نگردد بی تعلم هیچ کس

علم باید تا کند درد حماقت را دوا

صد علی در کوی ما بیش ست با زیب و جمال

حاسدت روزه خموشی نذر کرد از عاجزی

تا تو بر جایی و بادت تا به یوم الدین بقا

تا خمش باشد حسودت، زان که تا بر چرخ شمس