صد علی در کوی ما بیش ست با زیب و جمال

چون ندارد نور چون خورشید و مه نجم سها

از قلب مفتی نگردد بی تعلم هیچ کس

علم باید تا کند درد حماقت را دوا

لیک یک تن را نخواند هیچ عاقل مرتضا

حاسدت روزه خموشی نذر کرد از عاجزی

تا تو بر جایی و بادت تا به یوم الدین بقا