حاسدت روزه خموشی نذر کرد از عاجزی

علم باید تا کند درد حماقت را دوا

صد علی در کوی ما بیش ست با زیب و جمال

لیک یک تن را نخواند هیچ عاقل مرتضا

تا تو بر جایی و بادت تا به یوم الدین بقا

تا خمش باشد حسودت، زان که تا بر چرخ شمس

جلوه گر باشد، نباشد روزه بگشودن روا