علم باید تا کند درد حماقت را دوا

ور نه بس فخری نباشد مر سها را از فلک

چون ندارد نور چون خورشید و مه نجم سها

از قلب مفتی نگردد بی تعلم هیچ کس

صد علی در کوی ما بیش ست با زیب و جمال

لیک یک تن را نخواند هیچ عاقل مرتضا

حاسدت روزه خموشی نذر کرد از عاجزی