چون ندارد نور چون خورشید و مه نجم سها

دانش عبدالودودی باید اندر طبع و لفظ

تا بود مر مرد را، در صدر دین، زیب و بها

ور نه بس فخری نباشد مر سها را از فلک

از قلب مفتی نگردد بی تعلم هیچ کس

علم باید تا کند درد حماقت را دوا

صد علی در کوی ما بیش ست با زیب و جمال