من ثنا گفتم ترا، وان کو شنید از من دعا

هر عطا کاندر برات وعده افتاد ای بزرگ

آن عطا نبود که باشد مایه رنج و عنا

لاجرم هر جا که رفتم نزد هر آزاد مرد

درها در رشته کردم بهر شکرت کز خرد

جوهری عقل داند کرد آن در را بها

تو مرا این شکر و ثناها را غنیمت دان از آنک