درها در رشته کردم بهر شکرت کز خرد

آن عطا نبود که باشد مایه رنج و عنا

لاجرم هر جا که رفتم نزد هر آزاد مرد

من ثنا گفتم ترا، وان کو شنید از من دعا

جوهری عقل داند کرد آن در را بها

تو مرا این شکر و ثناها را غنیمت دان از آنک

بر صحیفه عمر نبود یادگاری چون ثنا