پادشاه دین همی در دین پدر خواند ترا

نی خدا از چاه و بند حاسدانت از روی فضل

بر کشید و برنشاندت بر بساط کبریا

بی پدر بودی ولیک اکنون چنانی کز شرف

آن چنان گشتی که بد گویت کنون بی روی تو

نه همی در دل بهی بیند نه اندر جان بها

ای یتیمی دیده اکنون با یتیمان لطف کن