نیم روز اندر بهشت آدم عدیل ملک بود

غم کند ناچار خاکی را بنسبت اقتضا

اهل معنی می گدازند از پی اعلام را

زهره نی کس را که گوید از ازل یک ماجرا

هفتصد سال از جگر خون راند بر سنگ و گیا

لحظه ای گمشد ز خدمت هدهد اندر مملکت

در کفارت ملکتی بایست چون ملک سبا