من همان گویم که آن مز من بدان پرسنده گفت

همچو دیوانی بری منک بربر صیصیا

آخر ارچه عقل ما گم شد ولی از روی حس

سر ز بالش باز می دانیم و پای از لالکا

کش بپرسید آنهمه عرق الرجال آخر کجا؟

گفت لاتسال حبیبی کآن همه برکند و سوخت

سبلت عرق الرجالم علت عرق النسا