گر سپر بفگند عقل از عشق گو بفگن رواست

کگهی نبود ز آب و جاه یوسف چاه را

عقل بافنده ست منشان عقل را بر تخت عشق

آسمان عشاق را به ریسمان جولاه را

روی خاتون سرخ باید خاک بر سر داه را

پیش گیر اندر طلب راه دراز آهنگ و تنگ

گو دل اندر شک شکن، صبر زبان کوتاه را