مشتاق تو از شوقت در کوی تو سرگردان

بر روی هوا از دود افراخته ایوانها

از نور در آن ایوان بفروخته انجمها

وز آب برین مفرش بنگاشته الوانها

از خلق جدا گشته خرسند به خلقانها

از سوز جگر چشمی چون حقه گوهرها

وز آتش دل آهی چون رشته مرجانها