وز آتش دل آهی چون رشته مرجانها

مشتاق تو از شوقت در کوی تو سرگردان

از خلق جدا گشته خرسند به خلقانها

از سوز جگر چشمی چون حقه گوهرها

در راه رضای تو قربان شده جان، و آن گه

در پرده قرب تو زنده شده قربانها

از رشته جانبازی بر دوخته دامنها