از سوز جگر چشمی چون حقه گوهرها

وز آب برین مفرش بنگاشته الوانها

مشتاق تو از شوقت در کوی تو سرگردان

از خلق جدا گشته خرسند به خلقانها

وز آتش دل آهی چون رشته مرجانها

در راه رضای تو قربان شده جان، و آن گه

در پرده قرب تو زنده شده قربانها