وی دستگه نهیت پیرایه خذلانها

چه خوش بود آن وقتی کز سوز دل از شوقت

در راه تو می کاریم از دیده گلستانها

ای پایگه امرت سرمایه درویشان

صد تیر بلا پران بر ما ز هر اطرافی

ما جمله بپوشیده از مهر تو خفتانها

بی رشوت و بی بیمی بر کافر و بر مومن