والله که نکو ناید، با علم تو دستانها

از نفس جدا گشته در مجلس جانبازی

بر تارک بی نقشی فرموده دل افشانها

حقا که فرو ناید بی شوق تو راحتها

گاه طلب از شوقت بفگنده همه دلها

وقت سحر از بامت، برداشته الحانها

چون فضل تو شد ناظر چه باک ز بی باکی