گاه طلب از شوقت بفگنده همه دلها

بر تارک بی نقشی فرموده دل افشانها

حقا که فرو ناید بی شوق تو راحتها

والله که نکو ناید، با علم تو دستانها

وقت سحر از بامت، برداشته الحانها

چون فضل تو شد ناظر چه باک ز بی باکی

چون ذکر تو شد حاضر، چه بیم ز نسیانها