وقت سحر از بامت، برداشته الحانها

حقا که فرو ناید بی شوق تو راحتها

والله که نکو ناید، با علم تو دستانها

گاه طلب از شوقت بفگنده همه دلها

چون فضل تو شد ناظر چه باک ز بی باکی

چون ذکر تو شد حاضر، چه بیم ز نسیانها

گر در عطا بخشی آنک صدفش دلها