گر در عطا بخشی آنک صدفش دلها

وقت سحر از بامت، برداشته الحانها

چون فضل تو شد ناظر چه باک ز بی باکی

چون ذکر تو شد حاضر، چه بیم ز نسیانها

ور تیر بلا باری، اینک هدفش جانها

ای کرده دوا بخشی لطف تو به هر دردی

من درد تو می خواهم دور از همه درمانها