خشک گردد ز تف صاعقه دریای محیط

وی که از آب ذکاء تو نما یافت ادب

رای چون شمس تو تا بر فلک افتاد نمود

همچو انگور سیه بر همه گردون کوکب

گر بدو در شود از آتش خشم تو لهب

گر فتد ذره ای از خشم تو بر اوج سپهر

گردد از هیبت تو شیر سپهر اندر تب