گر بدو در شود از آتش خشم تو لهب

رای چون شمس تو تا بر فلک افتاد نمود

همچو انگور سیه بر همه گردون کوکب

خشک گردد ز تف صاعقه دریای محیط

گر فتد ذره ای از خشم تو بر اوج سپهر

گردد از هیبت تو شیر سپهر اندر تب

حبه مهر تو گر ابر بگیرد پس از آن