عیار آن است در عالم که در میدان عشق آید

بباید سوخت چون شمعش که صحبت با لگن گیرد

نمی دانند رنج ره بدان بر خیره می لافند

نه زان و جهست این لقمه که هر کس در دهن گیرد

مصاف هستی و مستی همه بر هم زدن گیرد

نگردد دامن ره رو به آب هفت دریا تر

همه او گردد از معنی چو ترک ما و من گیرد