نه زان و جهست این لقمه که هر کس در دهن گیرد

بباید رفت بر چرخش که تا با مه سخن گوید

بباید سوخت چون شمعش که صحبت با لگن گیرد

نمی دانند رنج ره بدان بر خیره می لافند

عیار آن است در عالم که در میدان عشق آید

مصاف هستی و مستی همه بر هم زدن گیرد

نگردد دامن ره رو به آب هفت دریا تر