مصاف هستی و مستی همه بر هم زدن گیرد

نمی دانند رنج ره بدان بر خیره می لافند

نه زان و جهست این لقمه که هر کس در دهن گیرد

عیار آن است در عالم که در میدان عشق آید

نگردد دامن ره رو به آب هفت دریا تر

همه او گردد از معنی چو ترک ما و من گیرد

چو مرد از غیر فارغ شد ز دنیا سر بگرداند