زخم خوار خویش را بی زخم خود مگذار از آنک

نی غلط کردم ز خجلت رنگ با مرجان بماند

نیست صبرم از میانش تا چو ذات خود مگر

بر میانم چون میانش والله ار همیان بماند

خوار گردد پتک کوبنده که از سندان بماند

عاقبت از دشنه مژگانش روی اندر کشید

عافیت در سلسله زلفینش در زندان بماند