خوار گردد پتک کوبنده که از سندان بماند

نیست صبرم از میانش تا چو ذات خود مگر

بر میانم چون میانش والله ار همیان بماند

زخم خوار خویش را بی زخم خود مگذار از آنک

عاقبت از دشنه مژگانش روی اندر کشید

عافیت در سلسله زلفینش در زندان بماند

بهتر آن تا خاکپایش را به دست آرد مگر