فرش اگر سر برکشد تا عرش را زیر آورد

غاشیه ش بر دوش پاک عیسی مریم بود

از رخش گردد منور گر همه جنت بود

وز لبش یابد طهارت گر همه زمزم بود

دست آن دارد که از زلفش بر اوریشم بود

طلعت جنت ز شوق حضرتش پر خوی شدست

دیده دوزخ ز رشک غیبتش پر نم بود