دیده از غیرت ببوسد دوست را جویان بود

چون به حضرت راه یابد آزمون گیرند ازو

هر چه از عزت کمال روضه رضوان بود

حور و غلمان در ارم او را نمایند بگذرد

پیک حضرت روز و شب از دوست می آرد پیام

در دل او ز انده و از خوف و غم نسیان بود

شاد دل روزی نباشد بی بکا از شوق دوست