شاد دل روزی نباشد بی بکا از شوق دوست

دیده از غیرت ببوسد دوست را جویان بود

پیک حضرت روز و شب از دوست می آرد پیام

در دل او ز انده و از خوف و غم نسیان بود

چند بنوازند او را دیده اش گریان بود

یک زمان ایمن نباشد زان که دستور خرد

گر چه بر منشور او توقیع الرحمن بود