چند بنوازند او را دیده اش گریان بود

پیک حضرت روز و شب از دوست می آرد پیام

در دل او ز انده و از خوف و غم نسیان بود

شاد دل روزی نباشد بی بکا از شوق دوست

یک زمان ایمن نباشد زان که دستور خرد

گر چه بر منشور او توقیع الرحمن بود

ای سنایی تیر عشقت بر جگر معشوق زد