یک زمان ایمن نباشد زان که دستور خرد

در دل او ز انده و از خوف و غم نسیان بود

شاد دل روزی نباشد بی بکا از شوق دوست

چند بنوازند او را دیده اش گریان بود

گر چه بر منشور او توقیع الرحمن بود

ای سنایی تیر عشقت بر جگر معشوق زد

زخم را مرهم از آن جو کش چنین پیکان بود