تا چو بستان نشوی پی سپر خلق ز حلم

هر کرا مفرش او در ره حق جان نشود

هر کرا دل بود از شست لقا راست چو تیر

خواب در دیده او جز سر پیکان نشود

دلت از معرفت نور چو بستان نشود

گر ز اغیار همی شور پذیری ز طرب

خیز تا عشق تو سرمایه عصیان نشود