دلت از معرفت نور چو بستان نشود

هر کرا دل بود از شست لقا راست چو تیر

خواب در دیده او جز سر پیکان نشود

تا چو بستان نشوی پی سپر خلق ز حلم

گر ز اغیار همی شور پذیری ز طرب

خیز تا عشق تو سرمایه عصیان نشود

پست همت بود آن دیده هنوز از ره عشق