پست همت بود آن دیده هنوز از ره عشق

دلت از معرفت نور چو بستان نشود

گر ز اغیار همی شور پذیری ز طرب

خیز تا عشق تو سرمایه عصیان نشود

که برون از تک اندیشه غولان نشود

مرد باید که درین راه چو زد گامی چند

بسته ای گردد ز آنسان که پریشان نشود