گر ز اغیار همی شور پذیری ز طرب

خواب در دیده او جز سر پیکان نشود

تا چو بستان نشوی پی سپر خلق ز حلم

دلت از معرفت نور چو بستان نشود

خیز تا عشق تو سرمایه عصیان نشود

پست همت بود آن دیده هنوز از ره عشق

که برون از تک اندیشه غولان نشود