روزها گشته چو خفاش مرا خانه ستر

طوق دارند عدو پیش درم فاخته وار

تام دیدند ز خاطر شجر پر ز ثمر

غوک را جامه بهری جوی و من از شرم عدو

لیک بی برگ و نوا مانده ام از گردش چرخ

همچو طوق گلوی فاخته و شاخ شجر

روی من شد چو زر و دیده چو سیم از پی اشک