گر چه استادان هنرمندند من شاگرد را

کس نشست از آب منسوخی سخنهای ز فر

زاغ را با لحن بد هم بر شجر جایست از آنک

آشیانه بلبل تنها نباشد یک شجر

یک هنر باشد که پوشد هر چه باشد از هنر

آب دریا گرچه بسیارست چو تلخست و شور

هرکرا تشنه ست لابد رفت باید زی شمر