وقت رفتن نام بهروزیت ماند یادگار

لابه هر خاصه منگر بند دل بر طبع نه

یاوه هر عامه مشنو پند من بر جان گمار

یادگاری ده ز بیداری شب خود را مگر

افسر و فرق ای پسر بی رنج کی گردد قرین

سیری و خواب ای فتا با علم کی گیرد قرار

علم خواهی مرحله علم از مژه چشمت سپر